HISTORIA SOKOŁÓW 
W ANWILU

Historia gniazda sokoła wędrownego na terenie ANWILU sięga 1999 r. Jest to jedno z najstarszych stanowisk lęgowych tego gatunku w Polsce, w którym na przełomie kilkudziesięciu lat przyszły na świat w warunkach naturalnych aż 42 pisklęta. W ANWILU ptaki mają dwa gniazda, które umiejscowione są na kominach Elektrociepłowni oraz instalacji Polichlorku Winylu. Sokół wędrowny to drapieżnik, ekspert w polowaniu na inne gatunki ptaków. Dorosłe okazy przez cały rok przebywają w rewirze lęgowym. Jedynie młode osobniki przemierzają tysiące kilometrów przez pierwszy rok lub dwa lata swego życia. Na początku XX wieku w Polsce sokół wędrowny występował nielicznie, jednakże można było go spotkać na terenie całego kraju. W latach 50. i 60 nastąpił znaczący spadek populacji. - Ostatnie znane lęgi sokołów wędrownych w Polsce zostały znalezione w roku 1964, a od roku 1990 rozpoczęliśmy prace nad odbudową gatunku, wypuszczając co roku sokoły z hodowli – wyjaśnia Sławomir Sielicki, Prezes Stowarzyszenia Na Rzecz Dzikich Zwierząt „Sokół”. Sokół wędrowny jest gatunkiem wpisanym w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt jako skrajnie zagrożony, ale dzięki intensywnym pracom, systematycznie zwiększa swoją liczebność.